پای مال دله گان است هم امروز وطن

در دلش جای گرفته است غم امروز وطن

جای این مدعیان همه هفتاد منی

دارد امروز یکی مرد ، کم امروز وطن

جائران هر دمی از نو بدی اغاز کنند

نزده مثل همیشه است دم  امروز وطن

با همه بی هنری کز من و تو شد پیدا

نعمتش باز ، نمود از کرم امروز وطن

حرمت مسجد اگر خادم آن می نشناخت

پس  بدان نیست چرا محترم امروز وطن

حرف باغ مینو

در خیابان ، خانه ، محل کار ، در همه جا

در هنگام کار و تفریح و لذت جویی و نبرد و بقیه احوال

در فکر و درون و بیرون

در سر و در خفا

در علن و مرئی

یک ریسمان است که مهار نفس را می کشد

و آتش نمرودی درون را در « برد و سلام » ش می کشد

ایمان به رستاخیز

خیزش دوباره صاحبان خرد و اراده برای پاسخ گویی به آنچه کرده اند

پاییز و بهار

دو نمود از این حقیقت ند

مردن و باز زنده شدن

شعر بعضی تصنیف ها شنیدنی ست

(چون خدا دید که باور ننمودند از او

حرف باغ مینو

لاجرم دشت بیاراست برای نمونه)

و نمونه ها بسیارند برای هر حقیقت

آنکه می نویسد و می گوید و انجام می دهد

بی آنکه ریسمانی از خطا بازش دارد

بی آنکه آثار ایمان به روز جزا یش هویدا باشد

می گوید چون راست

دروغ را

می نویسد و  نمی هراسد

از وقت شمار

و انجام می دهد و خود به غفلت برده است

نفس خویش را

نشانه جامعه ایمانی

نه قسم من و توست

برای چنگ زدن به منافع گذرا

که؛

دنیا گذران است و غمش نیز چنان

این زندگی و بیش  و کم ش نیز چنان

لیک

این است نشان جامعه مومنانه

که سخن و فکر و عمل و کسب و تحصیل و سیاست و اقتصاد و عرفان و ورزش

و همه واژه گان شان

برش هایی است از جورچینی که کاملش این هاست:

رضایت خدا

رهایی از خشم او

و نیل به رضوان و فردوس پروردگار